من پادشاه هستم| چرا ترامپ سیاست را با اغراق، نمایش و شوخیهای جنجالی پیش میبرد؟
رویداد ۲۴| ترامپ از نخستین روز ورودش به سیاست، قواعد کلاسیک گفتار سیاسی را کنار گذاشت. او برخلاف رؤسایجمهور سنتی آمریکا که تلاش میکردند وزن کلمات خود را بسنجند، آگاهانه به زبان اغراق، تشبیه و نمایش روی آورد. استفاده از واژههایی مانند «پادشاه»، «بزرگترین»، «بیسابقه» یا «هیچکس مثل من» بخشی از برند شخصی اوست؛ برندی که بیش از آنکه بر دقت مفهومی تکیه داشته باشد، بر تأثیر روانی و رسانهای استوار است. اظهار نظر درباره فروش بوئینگ نیز دقیقاً در همین چارچوب معنا پیدا میکند: تبدیل یک دستاورد اقتصادی یا ادعای اقتصادی به روایتی قهرمانانه با محوریت شخص رئیسجمهور.
عقده تاریخی آمریکا با مفهوم «پادشاه»
در فرهنگ سیاسی آمریکا، مفهوم «پادشاه» بار منفی تاریخی دارد. انقلاب آمریکا اساساً علیه سلطنت شکل گرفت و قانون اساسی این کشور بر نفی تمرکز قدرت تأکید دارد. با این حال، ترامپ عامدانه با این تابو بازی میکند. او میداند که استفاده از چنین واژهای، واکنشبرانگیز است و دقیقاً همین واکنشهاست که پیام او را برجسته میکند. برای هواداران ترامپ، این جمله نه نشانه خودکامگی، بلکه نمادی از اقتدار، موفقیت و شکستن چارچوبهای نخبهگرایانه است. برای مخالفان، اما این ادبیات یادآور تمایلات اقتدارگرایانه و بیاعتنایی به سنتهای دموکراتیک است.
اینگونه سخنان بیش از آنکه برای افکار عمومی جهانی یا حتی کل جامعه آمریکا طراحی شده باشند، مخاطب مشخصی دارند: پایگاه رأی جمهوریخواهان وفادار. ترامپ در جمع نمایندگان جمهوریخواه صحبت میکند و با زبان خودستایانه، نقش «رهبر بیرقیب» را برای خود تثبیت میکند. او میکوشد این پیام را منتقل کند که «من کسی هستم که اقتصاد را میچرخانم، شرکتهای بزرگ را فعال میکنم و آمریکا را به سود میرسانم». در این روایت، فروش هواپیماهای بوئینگ نه یک قرارداد تجاری، بلکه نماد قدرت شخصی رئیسجمهور است.
ترامپ و منطق تاجرانه سیاست
پیشینه ترامپ بهعنوان یک تاجر و برندساز، نقش مهمی در شکلگیری این نوع گفتار دارد. او سیاست را همچون بازار میبیند و خود را محصول اصلی این بازار. اغراق، شعار و بزرگنمایی در این منطق نه خطا، بلکه ابزار فروش است. وقتی ترامپ میگوید «من پادشاه هستم»، در واقع در حال فروش یک تصویر است: تصویر رهبری که از قواعد دیپلماتیک عبور کرده و مستقیم، پرصدا و بیواسطه حرف میزند؛ حتی اگر این حرفها از نظر سیاسی یا تاریخی محل مناقشه باشد.
پیامدهای یک زبان جنجالی
این سبک گفتار اگرچه در کوتاهمدت توجه و حمایت ایجاد میکند، اما هزینههایی نیز دارد. منتقدان هشدار میدهند که تکرار چنین ادبیاتی، به عادیسازی تمرکز قدرت و تضعیف نهادها میانجامد. در مقابل، هواداران معتقدند ترامپ صرفاً در حال افشای ریاکاری سیاست سنتی است. در نهایت، جمله «من پادشاه هستم» بیش از آنکه ادعایی حقوقی یا واقعی باشد، یک کنش سیاسی-رسانهای است؛ کنشی که نشان میدهد ترامپ همچنان سیاست را نه میدان گفتوگوی عقلانی، بلکه صحنه رقابت روایتها و جلب توجه میداند. صحنهای که در آن، اغراق و جنجال نه ضعف، بلکه بخشی از استراتژی است.
من پادشاهی خواه هستم 
